พระขวางพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดพระขวาง ตำบลขุนกระทิง อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร ซึ่งลอยน้ำมาตามแม่น้ำชุมพรแล้วติดขวางอยู่หน้าวัด ชาวบ้านไม่สามารถลากขึ้นฝั่งได้ จนกระทั่งฝันว่าพระพุทธรูปให้สร้างที่อยู่และใช้สายสิญจน์ ๗ เส้นพันรอบองค์พระจึงสามารถอัญเชิญขึ้นมาจากน้ำได้ มีตำนานเล่าเกี่ยวกับพระขวางไว้ว่า ...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วว่ากันว่าก่อนหน้ามีวัดใดตั้งอยู่ ณ ตำบลขุนกระทิงนั้น ที่ตรงนั้นเป็นเพียงฝั่งน้ำรกร้าง ไผ่รกทึบคลุมฝั่ง สายน้ำไหลเนิบอยู่ใต้เงาร่มไม้ ตกดึกเสียงแมลงลึกล้ำดังปะปนเสียงลมซู่ พายเรือผ่านก็ไม่มีผู้กล้าแลขึ้นฝั่ง วันหนึ่งเมื่อยามน้ำหลากแรงกว่าทุกปี ฝูงคนริมตลิ่งชะโงกดูท้องธารก็แลเห็นสิ่งหนึ่งลอยพ้นทิวคลื่นมาแต่ไกล รูปทรงประหลาดดั่งพระพุทธรูปองค์ใหญ่ สีคล้ำคราบน้ำ แสงแดดยามบ่ายส่องต้องผิวองค์พระแล้วกระทบตาผู้คนให้ต้องยกมือไหว้ด้วยแรงศรัทธา เสียงตะโกน “เป็นพระแน่แท้ ลอยมาติดตรงหน้าเรือนร้างนี้ดังมีเหตุ บางทีฟ้าส่งมา” เมื่อข่าวกระฉ่อนไปทั้งหมู่บ้าน บรรดาชายฉกรรจ์จึงพร้อมกันเอาเชือกเส้นใหญ่ผูกองค์พระหมายจะลากขึ้นฝั่ง แต่เชือกก็ขาดบ้าง ลื่นบ้าง ดึงเท่าไรก็ไม่ขึ้นสักครา ค่ำนั้นเอง ชายผู้หนึ่งนอนหลับอยู่ในกระท่อมริมน้ำ พลันสะดุ้งกลางดึกเพราะฝันประหลาด เห็นองค์พระลุกขึ้นนั่งกลางลำน้ำ สายสิญจน์เจ็ดเส้นพันรอบองค์ ดอกไม้บานพรึบเต็มตลิ่ง พระองค์เอื้อนโอษฐ์กล่าวเสียงเบา “จงสร้างที่อยู่ให้เราเถิด แล้วพันเราไว้ด้วยสายสิญจน์เจ็ดเส้น เราจึงจักขึ้นจากน้ำโดยมิขัดขืน” รุ่งเช้าเขารีบแจ้งแก่ชาวบ้านทุกคน จึงพร้อมใจกันสร้างศาลารองรับอย่างเร่งรีบ แล้วนำสายสิญจน์มาเจ็ดเส้น พันรอบองค์พระตามนิมิตเป๊ะทุกถ้อยคำ เมื่อสิ้นการพันมิต้องออกแรงใด องค์พระพลันเลื่อนขึ้นจากน้ำราวถูกดึงด้วยมือที่ไม่มีใครเห็น ผู้คนต่างร้องอุทานด้วยศรัทธาและความสะพรึงในสิ่งเร้นลับนั้น... นับแต่นั้นมาพระพุทธรูปองค์นั้นจึงได้ประดิษฐาน ณ วัดซึ่งตั้งขึ้นใหม่และได้ชื่อว่า “พระขวาง” 
             เวลาผ่านไปวัดพระขวางเป็นที่นับถือของผู้คนยิ่งทั้งในบ้านนอกเมืองไกล ลือกันว่าพระศักดิ์สิทธิ์นักขอสิ่งใดก็สมหวัง วัดเจริญรวดเร็ว พระเณรเริ่มมาพำนักอยู่จำพรรษาไม่ได้ขาด แต่สิ่งประหลาดก็เริ่มแทรกเข้ามาทีละน้อยคือพระรูปหนึ่งหายไปตอนย่ำรุ่งไม่มีร่องรอย เณรรูปหนึ่งหายไปในคืนฝนพรำ ไม่มีแม้เสียงขอความช่วยใด ๆ ข่าวนี้เริ่มกระซิบกระซาบว่า “พระขวางกินพระกินเณร”  ทำให้เกิดความกลัวจนไม่มีใครกล้าออกจากบ้านกันในยามกลางคืน กระทั่งคืนหนึ่งมีชายผู้กล้าอดทนไม่ไหวได้แอบซ่อนเฝ้าดูใต้พุ่มไม้ใกล้อุโบสถ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ไม่เต็มดวง เขาเห็นเงาดำใหญ่ค่อย ๆ ขยับจากองค์พระหัวใจเขาเต้นแรงจนเกือบร้องตะโกน เงานั้นมีเศียรพระแต่กายเป็นมืดหม่น รูปเงาเคลื่อนยื่นแขนออกไปคว้าเอาสามเณร ที่นั่งปฏิบัติธรรมอยู่องค์เดียวในมุมมืดเณรหายไปทันที ไม่มีเสียง ไม่มีดิ้น ไม่มีแม้คำอธิษฐาน เช้ารุ่งขึ้น ชายคนนั้นนำเรื่องไปแจ้งเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวเบา ๆ ว่า “ใช่แล้ว…เราเคยได้ยินเสียงจากในพระองค์” แล้วท่านจึงเอายันต์โบราณจากหีบไม้แดงมาปิดช่องที่ฐานพระ พร้อมสั่งให้เจาะออกในส่วนลับภายในองค์นั้นและพบสิ่งหนึ่งคือลูกปรอทขนาดใหญ่ กลิ้งวนอยู่ภายในดั่งหัวใจที่ไม่หยุดเต้น ทันทีที่นำปรอทออก วัดกลับเข้าสู่ความสงบ ไม่มีใครหายไปอีกเลย